Gruntowanie, ścieranie i malowanie

Odpowiednie przygotowanie metalowej powierzchni to warunek sukcesu malowania. Dobrze przeprowadzona procedura gwarantuje dobre efekty nawet na lata.

Elementy metalowe wymagające malowania to przede wszystkim ogrodzenia, balustrady i kraty. Renowacji przez malowanie wymagają też stalowe pokrycia dachowe i rynny oraz grzejniki. Trwałość powłok malarskich na metalach zależy głównie od przyczepności powłoki do podłoża; będzie ona tym lepsza, im staranniej przygotuje się powierzchnię przed malowaniem. Metalowe powierzchnie są całkowicie nienasiąkliwe, więc nie wchłaniają w ogóle spoiwa zawartego w farbie. Powłoka trzyma się jedynie dzięki adhezji (przyczepności). Jeśli zatem między farbą a metalem zostaną zanieczyszczenia słabo przylegające do podłoża, to i przyczepność powłoki malarskiej będzie mała.

Czyste podłoże

Dlatego ważnym elementem malowania metali jest odpowiednie zagruntowanie podłoża. –Rozpoczynamy je od mycia, które usuwa z podłoża pyły, zatłuszczenia (np. tłustą sadzę na dachach) oraz zanieczyszczenia chemiczne (związki siarki, azotu, chlorki i inne) pochodzące z atmosfery, okolicznych fabryk, warsztatów, kotłowni i domowych palenisk – radzi ekspert

Powierzchnię przeznaczoną do malowania należy zmyć roztworem detergentu np. Ekosolwent rozcieńczonym wodą w stosunku od 1: 1 do 1: 10 w zależności od zatłuszczenia i zabrudzenia podłoża. Jeżeli podłoże pokryte jest grubą warstwą oleju lub smaru należy je wstępnie usunąć silniejszym środkiem i dokładnie spłukać wodą. Najkorzystniej jest stosować przenośną myjkę ciśnieniową lub chociażby plecakowy opryskiwacz ogrodowy. Dobre efekty przynosi szorowanie podłoża twardymi szczotkami ryżowymi lub plastikowymi (szczególnie w przypadku starych skredowanych powłok malarskich).

Po umyciu podłoże należy „schropowacić” papierem ściernym lub szczotką drucianą, ewentualnie lekko przepiaskować (jest to tzw. omiatanie powierzchni). W ten sposób zostanie zwiększone rozwinięcie powierzchni co zdecydowanie polepszy przyczepność powłok malarskich – radzi ekspert firmy Malexim.

Gdy podłoże jest skorodowane to należy je zgodnie z PN-ISO 8501-1 oczyścić z luźnych produktów korozji do: - stopnia Sa 1 za pomocą zgrubnej obróbki strumieniowo-ściernej

lub - stopnia St 2 poprzez gruntowne czyszczenie ręczne (szczotki druciane, papier ścierny itp.) z wykorzystaniem narzędzi z napędem mechanicznym. Metale nieżelazne, a szczególnie cynk i aluminium wymagają usunięcia produktów korozji z podłoża. Duża reaktywność cynku i aluminium powoduje powstawanie warstewki zwartych, ale kruchych tlenków, wodorotlenków,węglanów i związków z siarką. Pozostawienie produktów korozji na podłożu w znacznym stopniu obniża przyczepność powłok malarskich, powoduje ich zmarszczenie i odspajanie nawet po krótkiej eksploatacji. Produkty korozji można usunąć papierem ściernym, ręcznymi lub mechanicznymi szczotkami stalowymi lub przez delikatną obróbkę strumieniowo-ścierną, tzw. omiatanie ścierniwem. Białe i szare produkty korozji usunąć do uzyskania metalicznego podłoża.

Przygotowanie farby

Przed malowaniem właściwym następuje przygotowanie farby. – Należy ją wymieszać przed użyciem i do malowania pędzlem lub wałkiem rozcieńczyć w ilości do 10 proc. rozcieńczalnikiem. Do malowania przez zanurzenie lub natryskiem stosować rozcieńczalnik w ilości 20-30 proc.

Najkorzystniej jest malować, gdy podłoże ma temperaturę od 15 do 30 st. C. Trzeba pamiętać, że jeżeli temperatura otoczenia wynosi 30 st. C, to powierzchnia metalu w miejscach nasłonecznionych może sięgać nawet 50 st. C. Test temperatury podłoża można wykonać dotykając podłoża grzbietem dłoni. – W ten sposób możemy w przybliżeniu określić ciepłotę – czy jest wyższa lub niższa niż ta dotycząca ludzkiego ciała. W upalne dni na konstrukcjach narażonych na działanie słońca, prace należy zaczynać od wschodniej lub południowej strony i „uciekać” przed słońcem w kierunku strony zachodniej i północnej – przypomina ekspert Malexim. Pilnowanie reżimu temperatury podłoża podczas malowania jest bardzo ważne. Większość wyrobów malarskich zawiera części lotne, które zaczynają gwałtownie parować z farby po zetknięciu z podłożem rozgrzanym powyżej 35 st. C. Powstają wtedy wady wymalowania takie jak tzw. „sparzenie powłoki” – czyli brak rzeczywistej przyczepności do podłoża. Ponadto powstają wtedy w powłoce liczne kratery i pęcherze przez które i do podłoża penetruje woda powodując korozje metalu. W okresie jesienno-zimowym, następuje zamarzanie wody w porowatej warstwie farby i jej odspajanie od podłoża.

Świeży i stary ocynk

Krótki czas schnięcia farby zapewnia możliwość 2-krotnego malowania w ciągu jednego dnia, np. dużej konstrukcji nośnej, dachu, ogrodzenia. Miejsca skorodowane – oczyszczone z luźnej rdzy, korzystnie jest zagruntować miejscowo – a krawędzie „zgradować” i pomalować miejscowo pędzlem. Dodatkowo trzeba oczyścić spawy z zendry i pomalować miejscowo pędzlem. Jeśli jest to świeży ocynk, to po umyciu malować 2-4 krotnie farbą gruntującą w zależności  od wymaganej trwałości powłoki. Gdy jest to stary ocynk, to miejsca skorodowane z przebiciami produktów korozji stali przez powłokę cynku, po usunięciu luźnych produktów korozji stali, należy zagruntować miejscowo farbą gruntującą  rozcieńczoną 10-20 proc. rozcieńczalnikiem. Szare i białe produkty korozji cynku należy usunąć papierem ściernym, szczotką drucianą lub przez delikatną obróbkę strumieniowo-ścierną.

Do długotrwałej ochrony antykorozyjnej grubość powłoki malarskiej powinna wynosić 150 µm. Taka grubość powłoki malarskiej, nałożonej na prawidłowo przygotowane podłoża, zapewnia ochronę na 5-15 lat. Każda następna warstwa farby może zwiększyć trwałość zestawu nawet o kilka lat. Powyższe uwagi dotyczą konstrukcji eksploatowanych w przeciętnych warunkach atmosferycznych. Grubość powłok należy zwiększyć w środowisku o większym zagrożeniu korozyjnym (np. wielkomiejsko-przemysłowym lub nadmorskim).

W przypadku konstrukcji i dachów narażonych na długotrwałe działanie promieni UV, unikać stosowania farb ftalowych i chlorokauczukowych. Obok wielu zalet, mają szereg wad, które raczej ograniczają ich stosowanie w warunkach dużego nasłonecznienia. Farby te nie są odporne na przemienne cykle przemarzania i nagrzewania zachodzące, np. na dachach (100-200 razy w roku). Mają słabą odporność na UV - szybko kruszeją, pękają i tracą przyczepność do blach. Ponadto chlorokauczuki pod wpływem UV rozkładają się z wydzieleniem szkodliwych dla zdrowia i korozyjnych związków chloru (np. kwas solny). Szczególnie na nasłonecznionych połaciach dachów widać szybką degradację i złuszczanie się płatami popularnych ftalówek i chlorokauczuków.

Obecnie coraz częściej stosowane są farby akrylowe, szczególnie te, które posiadają własności gruntoemalii. Farby akrylowe mają bardzo dobre własności mechaniczne. Są plastyczne, elastyczne oraz kurczą się i rozszerzają wraz z blachami na dachu podczas mrozów i upałów. Dzięki temu nie pękają jak popularne farby ftalowe i chlorokauczukowe, znacznie dłużej zachowują niezmienione własności i kolor.

Spoiwa akrylowe mają doskonałą przyczepność do każdego podłoża metalowego i niemetalicznego: eternit, dachówka, papa, drewno, cegła, beton, tynk a nawet plastikowe rynny. Dzięki tym wszechstronnym własnościom mają najszersze zastosowanie w gospodarstwach domowych, w budownictwie i w przemyśle. (opr. RK)

Preparaty do malowania

1. Grunty antykorozyjne

Właściwości. Są to środki reagujące chemicznie z rdzą pokrywającą metal. W wyniku tej reakcji tworzy się twarda, silnie przylegająca do metalu warstwa ochronna, która jest dobrym podkładem pod farby wykończeniowe. Stwardniała powłoka przybiera barwę czarną i na elementach zewnętrznych może służyć przez pewien czas (nie dłuższy niż 6 tygodni) jako tymczasowa warstwa ochronna.

Przeznaczenie. Podkład na skorodowane powierzchnie metalowe.

Nakładanie. Pędzlem lub natryskiem pneumatycznym. Temperatura podłoża nie może być wyższa niż 30 st. C; podłoże może być lekko wilgotne. Do czasu wyschnięcia (ok. 48 h) pomalowane elementy muszą być chronione przed opadami.

2. Farby podkładowe

Właściwości. Produkowane na spoiwie chlorokauczukowym, alkidowym lub ftalowym. Zawierają składniki chroniące przed korozją. Tworzą na metalowej powierzchni silnie przylegającą warstwę w kolorze szarym lub czerwonym.

Przeznaczenie. Można je nakładać na powierzchnie wolne od rdzy lub lekko skorodowane.

Nakładanie. Pędzlem lub przez natrysk, przynajmniej w dwóch warstwach. Niezwłocznie po wyschnięciu (24-48 h) powierzchnie malowane farbą podkładową powinny być pokryte farbą nawierzchniową, gdyż ze względu na porowatą strukturę powłoka z farby podkładowej nie jest odporna na długotrwałe oddziaływanie warunków atmosferycznych.

3. Farby nawierzchniowe

Właściwości. Gładkie, odporne na wpływy atmosferyczne, zarysowania i uderzenia. Najpopularniejsze są emalie ftalowe, ale uzyskane z nich powłoki nie są zbyt trwałym zabezpieczeniem elementów metalowych użytkowanych na zewnątrz. Powłoki z tych farb z czasem matowieją i łuszczą się. Trwalsze i bardziej elastyczne są powłoki z farb poliwinylowych albo chlorokauczukowych. Wewnątrz pomieszczeń doskonale sprawdzają się wodorozcieńczalne emalie akrylowe, dające półbłyszczące, elastyczne powłoki.

Przeznaczenie. Warstwa dekoracyjna (możliwe różne kolory i faktury), nakładana na zagruntowane podłoże. Do wewnątrz i na zewnątrz domu.

Nakładanie. Najlepiej metodą natrysku lub wałkiem; uzyskuje się wtedy gładkie powierzchnie jednakowej grubości. Można używać pędzla z miękkim włosiem, starając się nakładać emalię cienką warstwą i nie dopuszczać do powstawania zacieków. Przed nałożeniem kolejnej warstwy podłoże trzeba przeszlifować drobnoziarnistym papierem ściernym.

Źródło: Gazetadom.pl

Komentarze

Nie ma jeszcze komentarza do tego arykułu