Naprawa elementów z betonu

Dla ułatwienia układania i dla lepszego dopasowania wbudowanych materiałów do istniejącej konstrukcji, w przypadku mniejszych szkód betonu lub w razie naprawiania szkód typu powierzchniowego - stosuje się przeważnie materiały ze sztucznych żywic zastępujące beton ogólnie nazywane PCC (Polymer-Cement-Concrete).

Stosownie do przepisów budowlanych, budowle należy tak wykonywać i utrzymywać, aby nie powstało niebezpieczeństwo dla ich użytkowników. Przestrzeganie reguł techniki budowlanej gwarantujących wymagane bezpieczeństwo, jest w normalnym przypadku sprawdzane przed rozpoczęciem, podczas wykonywania i po ukończeniu przedsięwzięcia budowlanego - przez różne upoważnione do tego instytucje.

Wprawdzie po zakończeniu budowy, według przepisów budowlanych już nie jest wymagana periodyczna kontrola - z wyjątkiem budowli komunikacyjnych - to jednak właściciel budowli jest prawnie odpowiedzialny za jej utrzymanie wykluczające jakiekolwiek niebezpieczeństwo.

W przypadku wad (usterek) betonu, jakie dzisiaj podlegają naprawie, często chodzi nie o odosobnione wady, lecz o zmniejszoną jakość całej konstrukcji. Przy każdej szkodzie występującej w danej konstrukcji żelbetowej należy zbadać jej możliwy wpływ na ogólną stateczność konstrukcji - przez rzeczoznawcę inżyniera-projektanta, nawet wtedy, gdy widoczne szkody nie dotyczą stateczności.

Uszczelnianie rys w budowlach wodnych z betonu

Beton jest w szerokim zakresie stosowany do zatrzymywania wody naporowej działającej na budowlę (tzw. białe wanny), albo też do tworzenia zbiorników na wodę (baseny, zbiorniki wody pitnej). Wodoszczelność jest jednak w nich zachowana dopóty, dopóki w betonie nie pojawią się rysy. W takim wypadku często nie jest konieczne, aby rysa przebiegała przez całą grubość ściany. Do występowania nieszczelności często już wystarcza, gdy rysa sięga do zbrojenia. Wtedy woda może wyjść gdzieś na zewnątrz. Jeżeli w rezultacie użytkowania lub naprężeń własnych dojdzie do powstania rys, wówczas w celu odzyskania wodoszczelności należy przeprowadzić stosowne zabiegi uszczelniające w strefie rysy.

Jest to naturalnie zjawisko także i wtedy (a nawet najczęściej wtedy), gdy zjawią się rysy w wannach i zasobnikach, które służą do ochrony wody gruntowej i gleby przed przedostaniem się cieczy zawierającej produkcyjne odpady przemysłowe itp.

Wskazówki praktyczne

Przy uszczelnianiu rys w tego rodzaju budowlach ważne jest, czy rysa ma być uszczelniana od strony wody czy też z przeciwnej strony. Jeżeli jest dostateczny dostęp od strony wody, to najpewniejszym i najtańszym rozwiązaniem będzie założenie uszczelniającego paska folii lub też nałożenie powłoki nakrywającej rysę Jeśli jednak uszczelnianie jest możliwe tylko od drugiej strony, to z reguły w grę wchodzi tylko wtłaczanie żywic iniekcyjnych, a w ograniczonym zakresie również zawiesin cementowych.

Żywice iniekcyjne

Przy małych szerokościach rys (poniżej 1 mm), lub gdy silny napór wody wymaga bardzo krótkiego czasu twardnienia, do iniekcji są stosowane różnorodne tworzywa sztuczne. Ponieważ aby wypełnienie mogło przenosić siły z reguły musi być ono w znacznej części (około 80 proc.) wypełnione wysokowytrzymałą żywicą epoksydową. W przypadku wtłaczania uszczelniającego wymagane wypełnienie powinno praktycznie wynosić 100 proc., gdyż inaczej woda będzie sobie szukać drogi obok wypełnienia. Tak wysoki stopień wypełnienia, przede wszystkim w przypadku wilgotnych rys, można osiągnąć jedynie przy użyciu żywic poliuretanowych (PUR), które sprężyście twardnieją także w obecności wilgoci, a ponadto przy twardnieniu powiększają swoją objętość przez pobieranie wody z otoczenia. W praktyce do uszczelniającego wtłaczania w rysę nadają się prawie wyłącznie dwuskładnikowe żywice poliuretanowe, które oprócz właściwości niezbędnych do prawidłowego wtłaczania, jak niska lepkość i wysoka zdolność podciągania kapilarnego, wykazują jeszcze kilka dodatkowych zalet, wynikających z postawionego im zadania jako uszczelniacza.

Stoper wody

Przy silniejszym naporze wody stosuje się pianki poliuretanowe, tzw. stopery wody, w których składniki żywicy przy kontakcie z wodą reagują intensywnym zwiększeniem objętości. Ponieważ wielkie pory tego spieniającego się tworzywa przy utrzymującym się naporze wody ulegają potem zniszczeniu lub też stają się przepuszczalne dla wody, metoda ta służy jedynie jako wstępne uszczelnienie przeciwko silnemu naporowi wody. Gdy tylko przepływ wody zostanie zatrzymany dzięki wstępnej iniekcji tych żywic, dokonuje się ostatecznej iniekcji uszczelniającej za pomocą stabilnych typów żywic epoksydowych, poliuretanowych lub też akrylowych.

Zawiesiny cementowe

Zawiesiny tworzą po stwardnieniu sztywne, pod względem odkształcalności zachowujące się bardzo podobnie jak beton, zamknięcie drogi przepływu wody. Mają one uzasadnienie tylko tam, gdzie rysa powstała wskutek jednorazowego przekroczenia wytrzymałości materiału budowlanego na rozciąganie. Przy uszczelnianiu za pomocą zawiesin cementowych trzeba pamiętać, że przy zwykle występujących współczynnikach w/c (ponad 1,0) tylko część wody zarobowej zostaje zużyta na hydratację, tak, że wskutek sedymentacji dochodzi jedynie do częściowego wypełnienia i drogi przepływu wody często pozostają otwarte. Problemu tego można w dużej mierze uniknąć dzięki ostatnio wprowadzonym na rynek cementowym środkom iniekcyjnym, w których zawartość wody za sprawą domieszek chemicznych daje się utrzymać na niskim poziomie, a ponadto zawierają mikrocementy (cementy o skrajnie wysokim stopniu zmielenia). Problemem nadal jednak pozostaje szybkie odciąganie wody przez otaczający beton. Wskutek tego może dojść do zatkania górnych stref rysy i wtedy do niżej położonych stref masa iniekcyjna nie może już dotrzeć. Ponieważ spoiwa hydrauliczne potrzebują pewnego czasu do związania, ich użycie przeciwko wodzie naporowej nie jest możliwe.

Z drugiej strony, środki iniekcyjne na bazie cementu nie tylko są znacznie tańsze od żywic sztucznych, ale w zastosowaniu są niewrażliwe na obecność wilgoci, ponieważ w przeciwieństwie do żywic epoksydowych (przeważnie używanych do iniekcji przenoszących siły), których twardnienie bywa znacznie zakłócane przez wilgoć, hydrauliczne spoiwo cementowe nawet wymaga wody do swego stwardnienia. Również materiały cementowe mogą być wstrzykiwane nawet jeszcze przy wyraźnie niskich temperaturach - praktycznie do 0 st. C podczas gdy najniższa temperatura dla robót z żywicami epoksydowymi wynosi około 8 st. C.

W większości wypadków podczas robót uszczelniających, iniekcje cementowe są jedynie stosowane w razie potrzeby wypełniania istniejących większych pustek i raków w betonie.

Do uszczelniania nasiąkliwych podłoży i izolowania ścian przed wnikaniem wilgoci stosuje się zaprawy wodoszczelne nakładane warstwą o grubości 2-5 mm. Umożliwiają one pokrycie izolowanej ściany płytkami ceramicznymi (na przykład w kabinie prysznicowej) bez mocowania siatki wzmacniającej - koniecznej, gdy będzie położona izolacja z papy lub folii.

Do naprawy elementów betonowych, mocowania silnie obciążonych kotew, barierek używa się szybkowiążących zapraw montażowych, które zaczynają twardnieć już po kilku minutach.

Do naprawy drobnych uszkodzeń tynku, osadzania puszek instalacji elektrycznej wykorzystuje się gipsową szybkotwardniejącą (do 10 minut) zaprawę montażową. Uwaga! Gips powoduje korozję stali - dlatego wszystkie stykające się z nim metalowe elementy powinny mieć ochronne powłoki (cynkowe, kadmowe lub z farby antykorozyjnej).

Komentarze

Nie ma jeszcze komentarza do tego arykułu