Rusztowanie na budowie

Przy prowadzeniu prac poprzedzających montaż rusztowań ramowych należy sprawdzić wszystkie elementy wchodzące w skład systemu pod kątem stanu technicznego, eliminując jednocześnie te, które nie gwarantują bezpiecznej eksploatacji.

Montaż i demontaż rusztowań ramowych powinien być wykonywany przez osoby przeszkolone w zakresie montażu i eksploatacji rusztowań, pod kierunkiem uprawnionej osoby – przypomina Polska Izba Gospodarcza Rusztowań. Nośność podłoży gruntowych, na których jest montowane rusztowanie, nie może być mniejsza niż 10 MPa. Jeżeli nośność podłoża nie spełnia powyższych wymogów to przed zmontowaniem rusztowania należy wykonać wzmocnienie podłoża, co powinno zostać udokumentowane obliczeniami wytrzymałościowymi. Podkłady należy układać na przygotowanym podłożu, prostopadle do ściany budowli w sposób zapewniający docisk do podłoża całą dolną płaszczyzną podkładu, przy czym czoło podkładu powinno być odsunięte o 5 cm od cokołu budowli. Jeden podkład powinien obejmować dwie stopy danej ramy. Niedopuszczalne jest ustawianie ram na podkładach popękanych i połamanych, na podkładach klinowych lub z cegieł. Dozwolone jest posadowienie rusztowania na powierzchni dróg, ulic i chodników dla pieszych przy spełnieniu wymagań odnośnie zabezpieczeń (poręcze, deski burtowe, daszki ochronne, ogrodzenie, tablice i światła ostrzegawcze) i po uzyskaniu zgody właściwych władz terenowych.

Piony i pomosty

W rusztowaniach pomosty powinny być zabezpieczone poręczami głównymi, pośrednimi i deskami burtowymi. Na rusztowaniu w widocznym miejscu trzeba umieścić tablicę określającą dopuszczalne obciążenie użytkowe pomostu roboczego. Piony komunikacyjne należy wykonywać jednocześnie ze wznoszeniem konstrukcji rusztowania wewnątrz siatki rusztowania lub jeżeli wymagają tego warunki budowy, jako oddzielne segmenty konstrukcji przylegające do zasadniczej konstrukcji rusztowania. Odległość pomiędzy sąsiednimi pionami komunikacyjnymi nie może przekraczać 40 m, a odległość stanowiska pracy najbardziej oddalonego od środka pionu komunikacyjnego 20 m. Piony komunikacyjne powinny być wyposażone w: drabinki, płyty pomostowe i poręcze ochronne.

Pomosty robocze i komunikacyjne znajdujące się powyżej 2 metrów od podłoża należy zamykać poręczami: główną – umocowaną na wysokości 1,1 m licząc od powierzchni pomostu do górnej powierzchni poręczy; pośrednią – umocowaną na wysokości 0,6 m. Jeżeli odległość pomostu od lica ściany jest nie większa niż 20 cm wówczas od strony ściany nie jest wymagane montowanie poręczy. Każdy pomost należy zaopatrzyć od strony zewnętrznej w deski burtowe. Należy je ułożyć dokoła pomostu na rusztowaniu wolno stojącym, natomiast rusztowanie przyścienne może nie mieć desek burtowych od strony ściany, jeżeli brzeg pomostu jest oddalony od lica ściany nie więcej niż 20 cm.

Zakotwienie

Do transportu materiałów o masie nie większej niż 150 kg należy zamocować w wyznaczonych miejscach wysięgniki transportowe wykonane z rur i przymocowane do rusztowania za pomocą złączy. W miejscach zainstalowania wysięgników rusztowanie powinno być mocno zakotwione. Wysięgnik transportowy powinien być dodatkowo zakotwiony w co najmniej dwóch miejscach. Odległość pomiędzy wysięgnikami nie powinna być większa niż 30 m, a odległość od wysięgnika do bliższego końca rusztowania - 15 m. Wysokość od punktu zaczepienia zblocza do poziomu pomostu nie może być mniejsza niż 1,60 m. W pionach służących do transportu materiałów poręcze pośrednie mogą być rozsunięte na odległość umożliwiającą wciągnięcie ładunku na pomost, lecz nie więcej niż 0,8 m. W przypadku transportu materiałów o masie powyżej 150 kg należy wykonać oddzielne wieże szybowe przylegające do konstrukcji rusztowania.

Rusztowanie usytuowane bezpośrednio przy drogach komunikacyjnych (chodnikach, ulicach, drogach) powinno być wyposażone w daszki ochronne ze spadkiem w stronę budowli pod kątem 45 stopni. Odległość daszka od podłoża nie powinna być mniejsza niż 2,4 m. Daszki nad przejściami i przejazdami powinny być szczelne, wykonane z desek o minimalnej grubości 24 mm i przykryte materiałem amortyzującym upadek przedmiotu. Szerokość daszków powinna być większa niż szerokość przejścia lub przejazdu co najmniej o 1,0 m, a ich wysięg powinien wynosić (licząc od zewnątrz rusztowania): dla rusztowań o wysokości do 20 m – minimalnie 2,2 m, dla rusztowań o wysokości ponad 20 m – minimalnie 3,5 m.

(PIGR, opr. RK)

Rodzaje rusztowań

Warszawskie

To rusztowania kolumnowe, stosowane przy robotach murarskich, tynkarskich, malarskich, montażowych, spawalniczych, instalacyjnych, szklarskich. Może być użytkowane na zewnątrz obiektów i wewnątrz pomieszczeń. Charakterystyczne dla rusztowań typu „Warszawa” są prostota jego konstrukcji, łatwy i szybki montaż. Elementy łączone są bezśrubowo złączami czopowym (czop – tuleja – lub kielich).

Rurowo-złączkowe

Są pierwszym rodzajem rusztowań, w których zastosowanie znalazły rury stalowe. Rusztowania rurowe są najbardziej uniwersalne, wymagają one jednak projektowania a montaż jest pracochłonny. Podstawowe elementy rusztowania rurowego: to rury stalowe o gwarantowanych własnościach mechanicznych ze szwem lub bez szwu, cynkowane lub lakierowane o średnicy zewnętrznej 48,3 mm i grubości ścianki co najmniej 3,2 mm, złącza (krzyżowe, wzdłużne, obrotowe), podstawki (zwykłe, śrubowe), drabinki przystawne, płyty pomostowe, bale, deski, podkłady, deski bortnicowe.

Ramowe

To rusztowania systemowe, których pionowa konstrukcja nośna składa się z prefabrykowanych płaskich ram. Ramowa, sztywna poprzecznie konstrukcja rusztowania ma istotne zalety użytkowe, zapewniające szybki montaż i demontaż. Sztywność wzdłużną rusztowania uzyskuje się dzięki pomostom i stężeniom (poziomym i ukośnym). Stężenia w większości firmowych systemów są łączone ze stojakami ram za pomocą uchwytów sworzniowo-zapadkowych. Powszechność ta wynika z dogodności i szybkości ich montażu. Rusztowania ramowe są najbardziej odpowiednie przy konstrukcjach wymagających zmian szerokości pomostów, uzyskiwanych przez stosowanie wsporników (konsol), zestawianych obok siebie ram, lub przy zastępowaniu ram szerszych na węższe

Przejezdne

To rusztowania wieżowe, zaopatrzone w ramy z kółkami oraz pomost z poręczami. Przy większych obciążeniach na miejscach pracy opiera się je na stopach w celu odciążenia kółek. Ich przeznaczeniem jest przede wszystkim częsta zmiana stanowiska pracy. Czasem do rusztowań przejezdnych użytkuje się elementy rusztowań ramowych lub stojakowych.

Modułowe

To rusztowania systemowe, w których połączenia rygli i stężeń ze stojakami powstają w stałych punktach węzłowych rozmieszczonych w regularnych odstępach (modułach). Rolę złączek, głównie obrotowych, przyjmują kryzy przyspawane do rurowych stojaków w odstępach 50 cm. Na kryzach są mocowane klinowo zaczepy rygli i zastrzałów. Do jednej kryzy można przyłączyć do 8 rygli i stężeń, co w praktyce raczej się nie zdarza. Natomiast możliwość ta pozwala na rozprowadzenie rygli i stężeń w zasadzie pod dowolnym kątem. Rusztowania stojakowo-kryzowe są droższe od rusztowań ramowych, a ich montaż jest bardziej pracochłonny. Są one niezbędne, gdy trzeba użyć rusztowań przestrzennych. Pozwalają na odpowiednie dopasowanie do skomplikowanych powierzchni obiektu, np. jako rusztowania przemysłowe przy budowie, konserwacjach, remontach przemysłowego wyposażenia technologicznego z dużą ilością instalacji, aparatury, przewodów.

Dane: Polska Izba Gospodarcza Rusztowań

Komentarze

Nie ma jeszcze komentarza do tego arykułu